U bent hier
Majoor Etienne Leers neemt afscheid

Onze collega Majoor Etienne Leers trok op 1 augustus 2016 de deur van de kazerne in Sint-Truiden definitief dicht. Etienne gaat van zijn welverdiende pensioen genieten. Maar voor hij definitief afscheid van de brandweer nam, blikt hij samen met ons terug op zijn carrière in de Trudostad.

Etienne was 31 jaar bij de brandweer. Eerst als vrijwilliger, vanaf juni 1985. 9 jaar later kon hij als beroepsbrandweerman aan de slag. “Op 1 augustus 1994 startte ik als onderluitenant-bevelhebber. Waarom ik bij de brandweer ging? Ik had een schoonbroer en meerder vrienden bij de brandweer. En die hebben destijds mijn echtgenote overtuigd. Onze zoon was toen 8 jaar en kon al alleen thuis blijven.”

“Dat is iets voor u!”

Maar mogen van zijn echtgenote was niet de enige reden. Majoor Leers wilde graag zijn diensten bewijzen aan de samenleving. “En het liefst samen met mijn vrienden van de brandweer, die ik als een echte brandweerfamilie beschouwde.” De woorden van Guido Frisaer - die jammer genoeg in 1986 in bevolen dienst omkwam – gaven toen de doorslag. Guido zei: “Etienne, ge moet bij onze brandweer komen, ik ken u, dat is iets voor u!”

Brede kijk

“Ik had geen echte specialisatie. In die tijd was daar nog geen sprake van. Een brandweerman moest polyvalent zijn. Mijn studies voor technisch ingenieur (scheikunde – voedingsnijverheid en later industrieel ingenieur) en mijn ervaring vanuit mijn werksituatie maakten dat ik een brede kijk had op de hulpverlening. Luisteren naar de ervaringen van anderen was en blijft zeer belangrijk.”

SOP als kapstok

Dat luisteren mist Etienne wat in de huidige brandweeropleiding. “De theoretische opleiding wordt nu door velen als de bijbel beschouwd. Maar theorie en praktijk zijn niet hetzelfde. SOP’s zijn hulpmiddelen. Kapstokken. Maar een kapstok kan niet voor alles dienen. Het zijn richtlijnen, geen wetten die zonder nadenken moeten gevolgd worden.”

Op het netvlies

Gedurende zijn carrière maakte Etienne heel wat zware momenten mee, die hij onthoudt. “Mijn eerste interventie was een verkeersongeval waarbij 3 jongeren verongelukten. De dood van een peuter en het zoeken naar en het vinden van zijn lichaam, of het geschreeuw van een zwaar verbrande kleuter, … Het staat op mijn netvlies gebrand. Ook de dodelijke ongevallen van twee collega’s bij post Sint-Truiden blijven me bij. Als je dan de familie of de partner moet inlichten, is dat een heel moeilijke taak. Neemt niet weg dat ik me bijna alle interventies herinner als ik op de plaats van het onheil voorbij kom.”

Voor alles een oplossing

Gelukkig kende hij ook hele aangename momenten bij de brandweer. “Het leukste zijn de momenten waarop de getroffen personen ons kwamen bedanken. Een mooie, maar ook harde tijd. Gelukkig passeerde die heel snel. Samen met het korps probeerde ik altijd een oplossing te vinden voor eender welk probleem. Niet alleen bij en tijdens interventies maar ook in het kader van preventie. En zeker ook als gedupeerden bij ons om raad kwamen.”

De laatste grasspriet

Majoor Leers beschouwd de brandweer meer dan alleen een hulpverleningseenheid. “Omdat er veel meer bij komt kijken. De mensen zijn ervan overtuigd dat de brandweer de laatste grasspriet is waaraan ze zich kunnen “redden”. Waaraan ze vragen kunnen en mogen stellen en waarbij ze ook een oplossing aangeboden krijgen. Of een antwoord, zodat ze niet hulpeloos achterblijven.”

Verandering voor verbetering

Etienne ziet de toekomst voor de hulpverleningszone positief evolueren, maar geeft toch nog graag wat advies: “De collega’s werken zeer hard aan de zonevorming, waarvoor mijn waardering. Maar ik wil hen toch meegeven dat verandering enkel nuttig is als die verandering ook verbeteringen met zich mee brengt. Verbetering zowel voor de manschappen als voor de beschermde bevolking.”

Goede dienstverlening

“Wil je de brandweer hetzelfde aanzien bij de bevolking laten behouden dan moet de dienstverlening aan de bevolking dezelfde blijven als de dienstverlening uit het verleden. En die dienstverlening mag dan geen onderscheid maken tussen jong en oud, tussen computergebruikers en mensen zonder computer, tussen hulpbehoevende en zelfredzamen, … .” De hervorming bekijkt majoor Leers ook met kritische blik.

Welzijn van brandweerman

“Alle brandweermannen, zowel vrijwilligers als beroeps, moeten zich thuis én goed voelen in de nieuwe structuur. Daar mag wel aandacht voor zijn. Want de brandweer kan niet zonder vrijwilligers. Enkel beroeps? Dat is onbetaalbaar voor de gemeenschap. De hervorming mag ook geen verantwoording worden voor de financiële uitgaven die grote korpsen hebben om dezelfde hulpverlening te geven als de kleine korpsen. De gemeenten hebben niet dezelfde inkomsten als bijvoorbeeld Antwerpen.”

Dank je wel!

Etienne besluit: “Zorg ervoor dat de brandweer zijn mooie pluimen niet verliest. De pluimen waardoor elke brandweerman in onze zone zich gewaardeerd voelt. Als brandweermannen zich gewaardeerd voelen, straalt dat ook af op het beleid!”

Dank je wel voor dit advies en voor je jarenlange inzet, namens alle personeelsleden van de zone. Het ga je goed, Etienne!

    Majoor Etienne Leers neemt afscheid Stad Sint-Truiden.be
    Meer nieuws
    © Hulpverleningszone Zuid-West Limburg Home Privacy en voorwaarden Extranet Shop Contact Website by Brainlane